Με το νέο χρόνο να βρίσκεται ήδη στην πόρτα μας, όλοι μας λίγο πολύ αφήνουμε τον εαυτό μας να ευχηθεί, να οραματισθεί και να ελπίσει για το καλύτερο που επιθυμεί να έλθει.  Μια απολύτως απλή ανθρώπινη στάση απέναντι στο άγνωστο που πλησιάζει.  Όλοι μας επιθυμούμε να λυθούν τα πάσης φύσεως προβλήματα, να αρθούν οι δυσκολίες και τα εμπόδια, και την θέση τους να πάρουν η πρόοδος, η επιτυχία και η δικαίωση των προσπαθειών μας.

Ίσως όμως αυτή τη φορά ιδιαίτερα, υπό το βάρος των συνθηκών που επί σειρά ετών έχουν διαμορφωθεί και κυριαρχούν στην καθημερινότητά μας, θα πρέπει όλοι να σταθούμε κάπως διαφορετικά και, θα τολμήσω να πω, πιο υπεύθυνα απέναντι στις επιθυμίες μας, όπως ο μεγάλος Μαχάτμα Γκάντι με το γνωστό ρητό του που επιλέξαμε για τίτλο, μας προτρέπει.

Και ας αναλογισθεί καθένας από εμάς, ως απλός Πολίτης, ποια άραγε αλλαγή προς το καλύτερο μπορεί να έλθει χωρίς την δική μας προσπάθεια, και από ποιους αυτή θα μας χαρισθεί.  Ας αναρωτηθούμε πόσο ρεαλιστικό και ελπιδοφόρο είναι το να επιμένουμε να κάνουμε λάθος επιλογές, και αυτές να επιφέρουν διαφορετικό και καλύτερο αποτέλεσμα από ότι προηγουμένως.  Ή μήπως είναι άραγε υπεύθυνη η στάση ενός Πολίτη, μέσα στα πλαίσια της Δημοκρατίας που αυτός κινείται και λειτουργεί, να επιλέγει παρασυρόμενος ή μη εκπροσώπους του στην εξουσία αυτούς που του υπόσχονται το ανέφικτο, που «αγωνίζονται» για το παράλογο και συστηματικά τον κολακεύουν με κυρίαρχο στόχο την αναρρίχηση ή την παραμονή τους στην εξουσία.  Τι αληθινά καλύτερο μπορεί να επιφυλάσσει για όλους και κάθε έναν από εμάς, η εμμονή μας στην διατήρηση κάποιων δήθεν «κεκτημένων» που προέκυψαν ως αποτέλεσμα στο μεγαλύτερο βαθμό τους από ρουσφετολογικές πρακτικές, παράλογες συντεχνιακές αξιώσεις και την ανοχή ή ακόμα χειρότερα την συμμετοχή μας σε τέτοιες επιδιώξεις και πρακτικές.

Και μήπως εγκλωβισμένοι μέσα σε μία τέτοια εικονική και ανεδαφική πραγματικότητα που μόνοι μας αναπαράγουμε και συντηρούμε, έχουμε χάσει την αυτονόητη αλήθεια ότι είναι η δική μας δράση ή η δική μας αδράνεια, που διαιωνίζει και εμβαθύνει τα προβληματικά αδιέξοδα;  Πόσο άραγε θετικά σκεπτόμαστε και δρούμε όταν αξιώνουμε από τις ηγεσίες που εμείς εκλέγουμε, να προτάξουν ως κυρίαρχο στόχο το να πάρουμε κι άλλα δανεικά για να συντηρήσουμε το κακώς νοούμενο «συμφέρον» μας, αδιαφορώντας για τις επιπτώσεις μίας τέτοιας Πολιτικής στο αύριο το δικό μας και των παιδιών μας.

Πόσο περισσότερο κατήφορο ως Πολίτες και ως κοινωνία πρέπει να διανύσουμε, μέχρι να συνειδητοποιήσουμε ότι όσο δεν αντιμετωπίζουμε δραστικά τις αιτίες του κακού, αυτό θα είναι εκεί αμετακίνητο και θα μας δυναστεύει;  Οι παθογένειες της Ελληνικής οικονομίας που διατρέχουν την καθημερινότητα όλων μας, δεν δημιουργήθηκαν μόνες τους εκ του μηδενός ως δια μαγείας.  Συγκεκριμένες επιλογές, συγκεκριμένες αμέλειες και ανοχές κρύβονται πίσω από κάθε μία από τις παθογένειες αυτές.  Οι κυρίαρχες Αξίες όπως η Αριστεία, η Προσπάθεια, ο υγιής Ανταγωνισμός και η Εξωστρέφεια που δόμησαν την μεταπολεμική πρόοδο της Χώρας μας για κάποιες δεκαετίες, υποκαταστάθηκαν από τα πρότυπα της μέγιστης ανταμοιβής για την ελάχιστη προσπάθεια, της ισοπέδωσης των πάντων στο όνομα μίας τελικά ψευδεπίγραφης ισότητας, εκτρέφοντας κατά τον τρόπο αυτό μόνο ανισότητες και αδυναμίες.

Κλείνοντας αυτή την διαπιστωτική διαδρομή σκέψεων και προβληματισμών, είναι αυθόρμητο με την πιο αισιόδοξη ματιά και με την πιο δυνατή πίστη στον Έλληνα Πολίτη, να ευχηθώ όπως όλοι μας ανεξαιρέτως γίνουμε μέρος της αλλαγής που επιθυμούμε και οραματιζόμαστε, αντιλαμβανόμενοι ότι όπως πάντα, το μέλλον μας θα το χτίσουμε μοναχοί μας, με τις δικές μας ανεξάντλητες δυνάμεις.

*Όπως δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Kontra News στις 31/12/16