Μετά από επτά χρόνια βαθιάς λιτότητας και μεγάλων θυσιών, οι Έλληνες πολίτες διαπιστώνουν ότι βρίσκονται σε ακόμη χειρότερη οικονομική κατάσταση από πριν.

Η τεχνική της μείωσης των εισοδημάτων και της αύξησης των φόρων που εφαρμόζει η ελληνική κυβέρνηση, οδηγεί μοιραία αλλά με ακρίβεια στην φτωχοποίηση και στην δήμευση της περιουσίας των πολιτών. Πλέον φορολογούνται τα περιουσιακά στοιχεία των πολιτών ως προς την αξία, με αυθαίρετους μονόπλευρους υπολογισμούς του κράτους που δεν έχουν καμία σχέση με την σημερινή οικονομική πραγματικότητα. Πρόκειται περί άγριου φορολογικού διωγμού των πολιτών, πέρα από κάθε έννοια δικαίου, η οποία πλην των άλλων αποκλείει κάθε επένδυση και κάθε ανάπτυξη.
Ήδη η υπερφορολόγηση των Ελλήνων, όχι μόνο βάθυνε την οικονομική κρίση και την ένδεια της ελληνικής κοινωνίας, αλλά είχε ως αποτέλεσμα την μετανάστευση-φυγή από την χώρα προς κάθε κατεύθυνση πεντακοσίων χιλιάδων Ελλήνων και τριακοσίων χιλιάδων τουλάχιστον επιχειρήσεων.
Οι Έλληνες, οι οποίοι μετανάστευσαν είναι άνθρωποι εργατικοί και μάλιστα οι περισσότεροι από αυτούς με εξαιρετικά επαγγελματικά και επιστημονικά προσόντα. Έτσι, η ελληνική κοινωνία μένει φτωχότερη από ανθρώπινο δυναμικό, δυναμικό που θα μπορούσε να τραβήξει το τρένο της ελληνικής οικονομίας μπροστά.

Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Ο.Η.Ε.  φοβούμενος την παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Ελλάδα έστειλε το Απρίλιο του 2013 έναν ανεξάρτητο εμπειρογνώμονα με εντολή να συντάξει έκθεση για τις συνέπειες του προγράμματος οικονομικής προσαρμογής πάνω στην ελευθερία και στα ανθρώπινα δικαιώματα των πολιτών. Σύμφωνα με την έκθεση την οποία κατέθεσε στον Ο.Η.Ε.  ο ανεξάρτητος εμπειρογνώμονας, τα αυστηρά μέτρα του προγράμματος επιφέρουν μεγάλες περικοπές στα εισοδήματα των πολιτών. Τα μέτρα έχουν βυθίσει την οικονομία στην ύφεση και γενικότερα υπονομεύουν τα ανθρώπινα δικαιώματα στην Ελλάδα.

Έκτοτε τα προγράμματα προσαρμογής χειροτέρεψαν ραγδαία τη ζωή των πολιτών με σαφή πλέον παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όπως προκύπτει και από νέα έκθεση (21/04/2016) ανεξάρτητου και πάλι εμπειρογνώμονα του Ο.Η.Ε. ο οποίος στην έκθεση του αναφέρει ότι περισσότεροι από 1 στους 10 Έλληνες ζουν κάτω από τα όρια ακραίας φτώχειας και δεν απολαμβάνουν τα ανθρώπινα δικαιώματα, ενώ τα μέτρα τα οποία λαμβάνονται βαθαίνουν ολοένα και περισσότερο την κρίση.

Η φοροκαταδίωξη των Ελλήνων πολιτών από την ίδια τους την κυβέρνηση δεν έχει προηγούμενο και έχει φθάσει σε ακραία σημεία, αφού η εφορεία έχει αρπάξει τις καταθέσεις εκατοντάδων χιλιάδων πολιτών, αφήνοντας τους χωρίς οικονομικούς πόρους και σε βαθιά απόγνωση.
Πρόσφατα μάλιστα, όπως ανακοινώθηκε, επιτρέπεται ακόμα και η ….προληπτική κατάσχεση ακινήτων και λογαριασμών χωρίς να υπάρχει ληξιπρόθεσμη οφειλή!!

Έτσι όμως η Ελλάδα παύει να είναι μια δημοκρατική δικαιοκρατική πολιτεία, ενώ η έννοια της «χρηστής διοίκησης» μετανάστευσε και αυτή μακριά από την χώρα.

Η Ελλάδα πλέον βυθίζεται σε μια θάλασσα γραφειοκρατίας, αυθαιρεσίας και λαϊκισμού. Τείνει να γίνει η «Βενεζουέλα» της Ευρώπης.
Συχνά ακούγεται ότι η Ελλάδα είναι η χώρα που γέννησε την Δημοκρατία και αυτό είναι αληθές. Δεν πρέπει όμως να ξεχνάμε ότι είναι επίσης η χώρα που γέννησε και την τυραννία.

Δυστυχώς σήμερα μια χώρα που παραβλέπει το Σύνταγμα και τις διεθνείς συμβάσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα, πολύ εύκολα μπορεί να ολισθήσει από την δημοκρατία προς τον αυταρχισμό.

Πρέπει να υπογραμμιστεί ότι από τον συνδυασμό των άρθρων 2§1, 5§1, 21§3, 24§1, 25 κ.α. του Συντάγματος, προκύπτει η θεμελιώδης υποχρέωση του κράτους για τη συνεχή αναβάθμιση της ζωής των πολιτών. Ενώ σύμφωνα με το άρθρο 4§5 του Συντάγματος ο κάθε πολίτης συνεισφέρει στα δημόσια βάρη αναλόγως των δυνάμεων του. Όμως, η πολιτική εξουσία σήμερα έχει παραμερίσει εντελώς τις συνταγματικές της υποχρεώσεις προς τους πολίτες.

Περαιτέρω, σύμφωνα με την Ε.Σ.Δ.Α.. (Ευρωπαϊκή Σύμβαση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου) η περιουσία υπάγεται στα ανθρώπινα δικαιώματα και προστατεύεται από ενδεχόμενες αυθαιρεσίες των κυβερνήσεων.

Σύμφωνα δε με την διακήρυξη των Ηνωμένων Εθνών (άρθρο 17), η περιουσία αποτελεί ανθρώπινο δικαίωμα και δεν μπορεί να αφαιρείται αδικαιολόγητα. Ενώ σε συνδυασμό με το άρθρο 2 της ίδιας διακήρυξης αποτελεί ανεπίτρεπτη διάκριση του ανθρώπου η μεταχείριση του ανάλογα με το τι έχει ή δεν έχει από αγαθά (περιουσία) ή ανάλογα με το που κατοικεί.

Η αξιοπρέπεια του ανθρώπου πρέπει να προστατεύεται από τις αυθαιρεσίες του κράτους και αποτελεί το βασικότερο αγαθό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Η υπερφορολόγηση λοιπόν, εκτός από την στέρηση των εισοδημάτων και της περιουσίας των πολιτών τους αποστερεί και το αναφαίρετο δικαίωμα να ζουν αυτοί και οι οικογένειες τους με αξιοπρέπεια (Σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία των Ερευνών Εισοδήματος και Συνθηκών Διαβίωσης των Νοικοκυριών (ΕΛΣΤΑΤ, EUROSTAT), οι δείκτες στο πεδίο της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού παρουσιάζουν δυσμενή εικόνα για την Ελλάδα τόσο σε σύγκριση με παλαιότερα έτη όσο και σε σύγκριση με το μέσο ευρωπαϊκό όρο).

Ο φοροδιωγμός που εφαρμόζει το κράτος, πέραν του ότι βαθαίνει την οικονομική κρίση και πολλαπλασιάζει την ανεργεία πλήττει περισσότερο τους ηλικιωμένους πολίτες οι οποίοι δεν έχουν την δυνατότητα να ξαναρχίσουν να εργάζονται αλλά και λόγο της μεγάλης ηλικίας έχουν μεγαλύτερη ανάγκη χρημάτων για να ανταπεξέλθουν προς την φυσική φθορά που προκαλεί ο χρόνος.

Το γεγονός αυτό προβλέπεται από το άρθρο 25 της Διακήρυξης των Ηνωμένων Εθνών.

Δυστυχώς το ανάλγητο ελληνικό κράτος έχει παραμερίσει όλες τις εθνικές και διεθνείς υποχρεώσεις του για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και φορολογεί με σκληρότητα τους πολίτες, χωρίς όμως οι φόροι αυτοί να έχουν και ανάλογη ανταποδοτικότητα.

Το κράτος δανείζεται από τους εταίρους με υψηλό επιτόκιο για να καλύψει προσωρινές του ανάγκες, όχι απαραίτητα και ουσιαστικές και στη συνέχεια μετακυλύει τα βάρη στους πολίτες που δεν μπορούν  πλέον να σηκώνουν τα κρατικά βάρη.

Αυτή η πολιτική το μόνο αποτέλεσμα που μπορεί να έχει είναι η πλήρης οικονομική και κοινωνική καταστροφή της χώρας.
Τα ανθρώπινα δικαιώματα, που στην Ελλάδα παραβιάζονται, προστατεύονται από το διεθνές αλλά και τα εθνικά δίκαια. Είναι δε θεμελιώδη, αναπαλλοτρίωτα και κατά συνέπεια απόλυτα σεβαστά δικαιώματα.

Τα δικαιώματα αυτά, όπως αναγνωρίζονται από την Διακήρυξη του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, επηρεάζουν άμεσα  το διεθνές δίκαιο και συμπεριλαμβάνονται στα συντάγματα όλων των δημοκρατιών κοινωνιών αποτελώντας τον ακρογωνιαίο λίθο κάθε έννομης τάξης.

Σύμφωνα δε με τον χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, η αναγνώριση της αξιοπρέπειας αποτελεί το θεμέλιο της ελευθερίας και της δικαιοσύνης. Ενώ κατά την ίδια διακήρυξη έχει ουσιαστική σημασία να προστατεύονται τα ανθρώπινα δικαιώματα από ένα καθεστώς δικαίου ώστε ο άνθρωπος να μην αναγκάζεται να εξεγείρεται κατά της καταπίεσης.

Σύροντας, λοιπόν, τη χώρα προς την απελπισία η Κυβέρνηση θα πρέπει να έχει κατά νου μια φράση από το θεατρικό ανάγνωσμα «Μπράντ» του βραβευμένου με Νόμπελ θεατρικού συγγραφέα Ερρίκου Ίψεν, η οποία τονίζει: «Όταν δεν μπορείς να είσαι εκείνο που πρέπει να είσαι, τουλάχιστον να είσαι ειλικρινής».